Πολυτεχνείο: 41 χρόνια μετά

17-Νοέμβρη-1973-εισβολή-του-τανκ-της-χούντας-στο-Πολυτεχνείο

(Αφιερωμένο σε όλους όσους αγωνίστηκαν για δημοκρατία και ελευθερία)

Θα κλείσω το παράθυρο (Μάνος Λοϊζος-Λευτέρης Παπαδόπουλος-Αλέκα Αλιμπέρτη )

 

Πριν από 41 χρόνια, οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου αγωνίστηκαν για  την ελευθερία, τη μόρφωση, την εργασία και την αξιοπρέπεια. Πάλεψαν για την επαναφορά της Δημοκρατίας στον τόπο που τη γέννησε.

Το Νοέμβρη του ΄73 η νεολαία και σύσσωμος ο Ελληνικός λαός όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη δικτατορία των συνταγματαρχών, βροντοφωνάζοντας « Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία »  και απέδειξαν πως οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν γίνονται.

Σήμερα, 41 χρόνια μετά την κορυφαία αντιδικτατορική εξέγερση , το βασικό σύνθημα της νεολαίας και του λαού για « Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία » αποκτά επίκαιρη σημασία και περιεχόμενο.

Χιλιάδες οικογένειες στερούνται το ψωμί, την κατοικία και άλλα στοιχειώδη αγαθά. Η ανεργία χτυπάει την πόρτα κάθε σπιτιού και χιλιάδες συμπολίτες μας ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Η δημόσια παιδεία όπως και η υγεία, ισοπεδώνονται από τα «τανκς» των μνημονίων.

Το δικαίωμα στην εργασία κουρελιάζεται, ιδίως για τους νέους. Η ανεργία, η υποαπασχόληση, η εθελοντική και απλήρωτη «εργασία» και η μετανάστευση δεν μπορεί να είναι το μέλλον της νεολαίας, το μέλλον αυτού του τόπου.

Ειδικότερα στο χώρο της παιδείας: χιλιάδες ελλείψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία, απολύσεις και διαθεσιμότητες, σχολεία χωρίς θέρμανση, μαθητές που υποσιτίζονται, ενώ η μόρφωση τείνει να γίνει προνόμιο των λίγων, με τους ταξικούς φραγμούς να εντείνονται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Το λεγόμενο «Νέο Λύκειο», με προμετωπίδα την «τράπεζα θεμάτων», έχει καταστεί ένα συνεχές εξεταστικό ναρκοπέδιο που ψαλιδίζει τα όνειρα των νέων για σπουδές, τους εξωθεί στα ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια, στην πρόωρη και φτηνή κατάρτιση των ΣΕΚ και τους καθιστά θύματα της εκμετάλλευσης μέσω της μαθητείας.

Τομείς ολόκληροι της τεχνικής εκπαίδευσης  καταργήθηκαν για να δοθούν στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί χάνουν το δικαίωμα στην εργασία με τις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις και χιλιάδες νέοι στερούνται την ειδικότητα που ήθελαν να σπουδάσουν.

Έτσι λοιπόν το νόημα του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Απαιτεί τον αγώνα όλων μας. Να θέσουμε τα θεμέλια για μια άλλη κοινωνία, της δημοκρατίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, εργαζόμενοι, οφείλουμε να διατηρήσουμε το πρόσωπο του Πολυτεχνείου ζωντανό, γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι ένα μνημείο ούτε μια μεμονωμένη ιστορική στιγμή.

Είναι η αντίσταση στον εφησυχασμό και την ενσωμάτωση, είναι η αλλαγή στον κόσμο μας.  Το Πολυτεχνείο άνοιξε δρόμους δύσκολους και αντιφατικούς που μας προκαλούν και μας περιμένουν να βαδίσουμε.

Και το ερώτημα είναι: στο επόμενο «Πολυτεχνείο», όπως κι αν το λένε, όποτε κι αν γίνει, ΕΜΕΙΣ θα είμαστε μέσα;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *